Nie obca zawierucha

Ten rok narastał, a pewnego dnia spadł jak grad.
…Od listopada 2013 roku, z powstania Euromajdanu w Kijowie, prowadziłem zapiski obcej zawieruchy, która stała się moją — i głównym uczuciem było: "To już zdarzyło się z nami! To nie pierwszy raz!".
Rosyjski naród od wieków żył od jednego ewangelicznego święta do drugiego. Raz na stulecie zdarzało się wielkie zwycięstwo lub wielkie wstrząsienie, podróż do Indii lub w kosmos. Te dni wzbogacały ewangeliczny cykl, ale go nie zmieniały.
Ktoś powie, że to zaklęty krąg. Ale krąg — to nie zaułek. To karuzela rosyjskiej historii, która nigdy się nie nudzi.
W 2014 roku wydawało nam się, że lecimy w otchłań. A my po prostu weszliśmy na kolejny krąg. Ci sami ludzie, znani nam z naszej historii: wojownicy, sprawiedliwi, buntownicy, poborcy, dostojnicy, szaleni…
Dziękczynienie za to, że znów nie obrócono nas w tę miskę.
…Nie wstydzę się tego, co powiedziałem — i nadal jestem przekonany, że moje oczy były trzeźwe, a osądy — rozsądne. Tym, którzy myślą zupełnie inaczej, powiem jedno: patrzę na wszystko oczami tego narodu, do którego mam szczęście należeć.
Zachar Prilepin